நிழலின் நாயகன்: சத்யஜித் ரே!


கிறிஸ்டி நல்லரெத்தினம்



“ஆக்ஷன்” இந்தக் கம்பீரக் குரலுடன் 1951ல் ஆரம்பமானது ‘இந்திய திரையுலக மேதை’ என அழைக்கப்படும் சத்யஜித் ரேயின் திரையுலகப் பயணம். அவரது கன்னிப் படைப்பு பூபதி பூஷன் பாந்தோ பாத்யாவின் ‘வங்கக் குழந்தை’ இலக்கிய நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ திரைப்படம்.

கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்து வளரும் அப்பு என்ற சிறுவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் உள்ள உறவைச் சித்திரிக்கும் கதையின் முதல் பாகம் இது. ஐயாயிரம் அடியுடன் படம், நிதித் தட்டுப்பாட்டால் மும்பைப் பெட்டிக்குள் படுத்துக் கொண்டது. அதை எழுப்புமுன் ரேயின் பூர்வீகத்தைச் சிறிது பார்ப்போம்.

ரேயின் தந்தை வழி தாத்தா ஒரு எழுத்தாளர், இசையமைப்பாளர் மற்றும் அச்சக உரிமையாளரும்கூட. ‘சந்தோஷ்’ எனும் சிறுவர் இலக்கிய இதழ் வேறு நடத்தி வந்தார். அவர் மகன் சுகுமார் ராய், அனேகச் சிறுவர் இலக்கியங்களைப் படைத்த எழுத்தாளர், விரிவுரையாளர்.

இந்தக் கனவுத் தொழிற்சாலையில் மே 02, 1921 பிறந்தரே பல கலைகளையும் இயற்கை யாகவே தன்னகத்தே கொண்டிருந்தார்

பல கலை என்று சொன்னேனா? எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். எழுத்து, இசை ஈர்ப்பு, ஓவியம், வரைபட வடிவமைப்பு, பதிப்பகத் துறை, விமர்சனம்... போதுமா?

இந்தத் துறைகளில் அவருக்கிருந்த நாட்ட மும் திறமையும் அவரைத் திரைப்படத் துறைக்கு இயல்பாகவே இழுத்து வந்ததில் ஆச்சர்யமில்லை! தனது இரண்டாவது வயதிலேயே தந்தையை இழந்து அன்னையின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தார்.

கொல்கத்தாவில் உள்ள பிரசிடென்சி கல்லூரியில் இளங்கலை பொருளாதாரம் கற்றரே ஓவியக் கலை மீது கொண்ட நாட்டத்தால் 1940ல் விசுவபாரதி பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்து தன் நாட்டத்தை பட்டத்தில் பதித்தார். இங்கு அவருக்கு மாமேதை ரவீந்திரநாத் தாகூரின் நட்பு கிடைத்தது என்பது வேறு கதை.

படிப்பை முடித்து 1943ல் டி.ஜெ. கெய்மர் எனும் பிரித்தானிய விளம்பர கம்பெனியில் இணைந்து அங்கு பணியாற் றும்போது ரேவுக்கு அந்த கம்பெனியின் லண்டன் தலைமையகத்தில் மூன்று மாதங்கள் வேலை செய்யும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. இங்கு தான் பல சர்வதேச இயக்குநர்களின் படைப்பு களைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் அவருக்குக் கிட்டியது. இது ரேவுக்குத் திரையுலகின் ஒரு புதிய பரிமாணத்தைக் காண்பித்தது மட்டு மல்லாமல், இவை போன்ற படைப்புகளைத் தன்னாலும் படைக்கமுடியும் எனும் தன்னம்பிக்கை விதையை அவர் வாலிப நெஞ்சில் விதைத்தது.

‘விட்டோரியோ டி சீகா (Vittorio De Sica) இயக்கிய ‘சைக்கிள் திருடர்கள்’ -& Bicycle Thieves (Ladri di biciclette) எனும் இத்தாலிய படம் இவற்றில் முதன்மையானது’ என ரே ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருந்தார். தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரும்போதே ‘இனி நான் ஒரு இயக்குநர்தான்’ என அவர் இதயத் தில் பச்சைக் குத்தியாயிற்று. பிரிட்டன் கம்பெனியில் இருந்து பின்னர் டி.கே.குப்தா என்ற இந்திய விளம்பர நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார் ரே. இங்குதான் அவரின் கற்பனைக்குதிரை சுயமாகவும் சுதந்திரமாகவும் உலவியது. பல புத்தகங்களைப் படித்து அவற்றிற்கு அட்டைப் படங்கள் வடிவமைத்தார். அவரின் முதல் திரைப்படத்தின் கதையான ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ இங்குதான் அவர் நெஞ்சில் ஒட்டிக் கொண்டது. இக்கதையின் சிறுவர் பதிப்பிற்கு ரேதான் பல சித்திரங்களை வரைந்திருந்தார். இந்தச் சமயத்தில்தான் இக்கதை மேல் உள்ள ஈர்ப்பு தன்னை ஆட்கெண்டது என்றார் ரே.

அட, பெட்டிக்குள் முடங்கிக் கிடக்கும் ரேயின் கன்னிப் படைப்பை மறந்துவிட்டோமே?

தன் மனைவியின் நகையும் நண்பர்களின் கடனையும் மூலதனமாக்கி ஆரம்பித்த படத்தைத் தொடர்வதற்கான முயற்சிகள் வெற்றியளிக்கவில்லை. எனினும் சில அரசியல் பிரமுகர்களின் நூல் இழுப்பினாலும் ரேயின் விடாமுயற்சியாலும் ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ 1955ல் திரையில் வந்து ஒளிர்ந்தாள்.

இந்திய ரசிகப் பெருமக்கள் இப்படத்தைப் பெரிதாய் கண்டுகொள்ளாதபோதிலும் சர்வதேசத் திரைப்பட ஆளுமைகள் ரேயின் படைப்பைக் கொண்டாடினார்கள். பல திரைப்பட விழாக்களில் பங்கேற்று விருது களைக் குவித்தாள் பாஞ்சாலி.படத்தின் வெற்றிக்கு, தன் ஓவியத் திறமையும் மனித உணர்வுகளை நுணுக்கமாய் நோக்கி அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்களைப் படமாக்குவதுமே காரணம் என்றார் இந்தத் திரைஞானி.

இந்தியத் திரைப்படத் துறையை உலக சினிமா முதன் முறையாகக் கவனத்துடன் திரும்பிப் பார்க்கவைத்த பெருமை ரேவையே சாரும். பிரபல ஹாலிவுட் இயக்குநர் கிறிஸ்டோபர் நோலன் “உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் ரேயின் முதல் படமான ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ மிகச் சிறந்த படங்களில் ஒன்று” எனக் கூறியிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதற்குப் பின் ரே உருவாக்கிய எல்லா படைப்புகளுமே உலக அளவில் அவருக்கு நல்ல பெயரையும் புகழையும் ஈட்டிக்கொடுத்தன. 1958ல் வெளிவந்த ‘அபராஜிதோ’ மற்றும் 1959ல் உருவான ‘அபுர் சன்சார்’ படங்கள் பல சர்வதேச விருதுகளைக் குவித்தன.

அவருக்கு மிகவும் பெரிய புகழைத் தேடித் தந்த படம் 1964ல் வெளிவந்த ‘சாருலதா’. அவரின் முன்னைய படங்களில் இருந்து வேறுபட்ட இப் படத்தில் ரேவுக்குப் பிரிய மான சௌமித்ர சாட்டர்ஜி மற்றும் மாதபி முகர்ஜி நடித்திருந்தனர்.

இயற்கை ஒளியில் கேமரா ஓட்டமும் மிகச் சாதுவான மேக்அப்பும் இவர் படங்களின் சிறப்பு. காட்சியின் மூட் வருவதற்கு மங்கிய ஒளியைச் சிறப்பாக கையாண்டார்.

காலை இளம் சூரியனும் களைத்த மாலை கதிரவனும்தான் இவருக்குப் பிடித்த படப்பிடிப்பு நேரங்கள். என்ன, பாலு மகேந்திரா ஞாபகம் வருகிறதோ?

கதை, வசனங்கள்கூட நடிகர்கள் இயல்பாகப் பேசும்வண்ணம் இலகுவானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருப் பார். கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிரூட்டுவது தத்துரூபமான வசனம் என்பது அவர் வேதம். ‘மனேகரா’ டைப் வசனங்களுக்கு இவர் படங்களில் இடமில்லை.

ரே தனது ஆரம்பகாலப் படங்களில் டைரக்ஷனை மட்டும் தம்வசம் வைத்துக் கொண்டு இசை, விளம்பர டிசைன், கேமரா போன்ற வற்றை மற்ற கலைஞர்களு டன் பகிர்ந்து கொண்டார். ஆனால் அவருடைய பிந்தைய படங்களில் இயக்கத்துடன் இவறையும் தன் பொறுப்பின்கீழ்கொண்டு வந்தார்.

கேமராவைக்கூட ஏன் கையாளத் தொடங்கினீர்கள் என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கையில், ‘ஆரம்பக் காலங்களில் எனது கேமரா மேனால் இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது டேக் எடுப்பதற்கான காரணங் களை எனக்கு நியாயப் படுத்த முடியவில்லை. நடிகர்களின் உயர்ந்த நடிப்பின் முன்னால் கேமராவில் எதிர்பாராமல் வரும் சிறு நடுக்கங்களை ரசிகர்கள் மன்னித்து விடுவார்கள். I like rough edges once in a while`(தமிழாக்கம் ப்ளீஸ்!).

இயக்குநர் திலகம் கே. பாலசந்தரின் கறுப்பு - வெள்ளைப் படங்களிலும் இந்த Rough edges வருவது ஞாபகத்தில் வரலாம். Story board என இன்று அழைக்கப்படும் காட்சி திட்டமிடலை அவரே வடிவமைத்து ஒவ்வொரு காட்சியையும் தன் கிறுக்கல் சித்திரங்களாக ஒரு தெளிவான தொலைநோக்குடன் தயார்படுத்திக் கொள்வார். “கேமரா வைக்கும் இடம், கேமரா கோணம் எல்லாம் இந்தப் பக்கங்களில் வரை யறுக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனாலும் வரைபடங்களும் திட்டங்களும் என் சிந்தனைகளைச் சிறைப்படுத்துவதைத் தவிர்த்தேன்” என்கிறார் ரே.

இவரின் ஆரம்பகாலப் படங்களில் ரவி ஷங்கர் போன்ற இசைஞானிகள் இசையமைத் திருந்தாலும் இதையும் பின்னர் தன்வசமாக் கிக் கொண்டார். ‘எதை விட்டுவைத்தார்?’ என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது.

ரே எனும் இந்த மாமனிதன் 29 திரைப்படங் களையும் எட்டு ஆவணப் படங்களையும் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களையும் எழுதியுள்ளார். இவர் வாழ்நாளிலேயே இவரைப் பற்றிய பல ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அப்படங்களில் பட செட்களில் அவர் கடைப்பிடிக்கும் சாந்தம், சக கலைஞர் களை மதித்து வேலை வாங்கும் கண்ணியம் நன்றாகவே வெளிப்படும்.

தன் படங்களை வங்காளத்து வட்டத்துக் குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்ட அவர் கொல்கத்தாவையும் அதை ஒட்டி விரிந்த கிராமங்களிலுமே தன் கேமராவை ஓட விட்டார். அந்த மண்வாசனை அவரை முழுவதுமாய் ஆட்கொண்டது. “பம்பாய்க்குக்கூடச் சென்று பட மாக்கும் துணிவு என்னிடம் இருக்கவில்லை” என்றார் ஒரு பேட்டியில். (ஒரு பாடல் காட்சிக்கே பாரிசுக்கு ஓடும் நம்மவர்களை இந்த அடைப்புக்குறிக்குள்ளேயே வைத்துக் கொள்வோம்!)

கரிசல்காட்டில் இருந்துகொண்டே கதை சொன்ன அமரர் கி.ரா. நினைவுக்கு வருகிறார் அல்லவா?

வங்காளத்தில் பின்னர் தோன்றி பிரகாசித்த அபர்ணா சென், ரிதுபர்னோ கோஷ், கௌதம் கோஸ் போன்றோரும் மும்பை இயக்குநர்களான விஷால் பரத்வாஜ், திபக்கர் பானர்ஜி, ஷியாம் பெனகல், சுஜோய் கோஷ் போன்றோரும் ரேயின் நிழல்பட்டு பாதிக்கப் பட்டவர்களே.

ரேயின் சினிமா புரட்சி, கலை வடிவம் பெற்று எல்லைகளைத் தாண்டி பங்களா தேஷின் தாரேக் மசூத், தன்வீர் மொக்கம்மெல் ஆகியோரை உருவாக்கி இங்கிலாந்தின் அனீல் அகமதையும் தொட்டது. இப்பட்டியலில் மிருனால் சென்னையும் அடூர் கோபால கிருஷ்ணனையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

சர்வதேச பிரபல இயக்குநர்களான மார்ட் டின் ஸ்கோர்செஸி, பிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கொப்போலா, ஜேம்ஸ் ஐவரி, அப்பாஸ் கியோரோல்டாமி, ஐசோ தகாஹாட்டா போன்றோரும் இவர் பாதிப்பில் இருந்து தப்பவில்லை.

சத்யஜித் ரேவுக்கு 64வது அகாடமி விருதை 1992ல் வழங்கியதன் மூலம் அகாடமி தன்னை கௌரவித்துக்கொண்டது எனலாம். இந்த விருது சினிமாத் துறையில் அவரின் அரிய தேர்ச்சியையும் (Rare mastery of the art of motion pictures) உலகெங்கிலும் உள்ள திரைப் படத்தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் பார்வையாளர்களிடையே அழியாத தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய அவரது ஆழ்ந்த மனிதாபிமான கண்ணோட்டத்தையும் அங்கீகரிப்பதற்காக வழங்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

விருதை நேரில் சென்று பெற ரேயின் உடல்நிலை இடங்கொடுக்கவில்லை. படுக்கையில் இருந்த அவரிடம் விருது கொடுக்கப்பட்ட காட்சி பலர் மனதை நெகிழ வைத்தது. ஏனோ கலைஞர்களுக்கு காலம் தப்பியே கௌரவம் வந்து சேர்கிறது! இவ்வேளையில் ரேவுக்கும் ஹாலிவுட்டுக்கும் இடையே இருந்த சிறு உரசலையும் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும்.

1962ல் ரே ‘பொங்குபாபூர் பந்து’ எனும் விஞ்ஞானப் புனைகதையை எழுதி தனது ‘சந்தேஷ்’ இதழில் வெளியிட்டார். மாற்றுக் கிரகத்தில் இருந்து வந்த ஒரு விண்கலம் வங்கத்தின் ஒரு கிராமத்தில் இறங்கியதும் அக்கிராமத்தில் வசித்த ஹாபா எனும் சிறுவ னுடன் அந்த விண்கலத்தில் வந்த ‘ஏலியன்’ நட்புகொண்டு கிராமத்தில் சில விஷமத்தனங் களைச் செய்வதுமாகக் கதை போகிறது.

இக்கதையைப் படமாக்கினால் என்ன என்ற எண்ணத்தில் திரைக்கதையைத் தானே எழுதி நண்பரும் விஞ்ஞான எழுத்தாளருமான E.T. கிளார்க்கிடம் காண்பித்தார். அவரும் அதை ஆமோதிக்கவே திரைக்கதை ஹாலிவுட்டின் கொலம்பியா பிக்சர்ஸிடம் வந்தடைந்தது. இப்படத்தில் பீட்டர் செல்லாசும் மார்லன் பிராண்டோவும் நடிப்பதாய் இருந்தது. அப்போதுதான் ஒரு பெரிய பின்னடைவை ரே எதிர்நோக்கினார்.

ரேவின் ஹாலிவுட் பிரதிநிதியாக இருந்த மைக் வில்சன் திரைக்கதைக்கு எந்த ஒரு பங்களிப்பையும் வழங்காமல் தன்னையும் துணைத் திரைக்கதாசிரியராக இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அடம்பிடித்தார். இந்த முட்டல் மோதலில் சலிப்படைந்த ரே, அந்தத் திட்டத்தையே கைவிட்டார்.

பதினைந்து வருடங்களின் பின் கொலம்பியா பிக்சர்ஸ் கம்பெனியின் கூட்டுத் தயாரிப்பில் ஸ்டீபன் ஸ்பீல்ஸ்பெர்க்கின E.T. வெளிவந்தது. படத்தைப் பார்த்த ரே அதிர்ச்சி அடைந்தார். அவரின் அதே கதையின் கரு. அவர் திரைக்கதைக்கு வடிவமைத்த கீறல் களின் அடிப்படையில் அமைந்த காட்சிகள். அவர் கதையில் வரும் ஏலியனைப் போலவே சுகமளிக்கும் சக்தியுள்ள உ.கூ. இரண்டிற்கும் மூன்று கை விரல்கள். வாடிய செடிகளுக்கு உயிரூட்டும் ஜாலம். வேறென்ன வேண்டும். அப்பட்டமான காப்பிதான்!

ஆனால் எல்லோரும் எதிர்பார்த்தது போலவே ஸ்டீபன் ஸ்பீல்ஸ்பெர்க் இதை மறுதலித்தார். ஸ்டீபன் ஒரு நல்ல இயக்குநர் என்பதாலும் தரமான படங்களை உலகுக்குத் தந்தவர் என்பதாலும் அவர் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப் போவதில்லை என ரே முடிவு செய்ததுடன் இந்த மோதல் முடிவுக்கு வந்தது.

ரேவுக்கு ஆஸ்கார் பரிசு கொடுப்பது பற்றிய பேச்சுக்கள் எழுந்தபோது ஸ்டீபன் முழு மனதாய் அதை ஆதரித்தது மட்டுமல்லா மல் அதை ஆஸ்கார் குழுவிற்குப் பரிந்துரைத் தார் என்பது செய்தி.

இந்தத் திரைக்கதை பற்றி மேலும் அறிய ரே எழுதிய "Travails with the Alien: The Film that was never made and other adventures with science fiction" ‘ புத்தகத்தை அமேசனில் காணலாம். 1983ல் மாரபடைப்பால் பாதிக்கப்பட்ட சத்யஜித் ரே தன் திரைப்பயண வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டார். தன் மகனின் கையில் கேமராவைக் கொடுத்துவிட்டு 1990ல் ‘ஷாகா புரெஸ்கா’ திரைப்படத்தை வெளியிட்டார்.

சத்யஜித் ரே எனும் மாபெரும் படைப்பாளியின் கடைசி திரைப்படம் ‘அகந்துக்’ (அந்நியன்). சத்யஜித் ரேவைப் பற்றிப் பக்கம் பக்க மாகப் படித்தாலும் அவர் ஆக்கங்களை நம் கண்ணால் பார்க்கும்போதுதான் அவர் கதை சொல்லும் அழகையும் நுணுக்கமான படப்பிடிப்பையும் ருசிக்கமுடியும். அதிர்ஷ்டவச மாக அவரின் அனேக ஆக்கங்கள் தற்போது காணொலியில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. ஆற்றங்கரையில் உட்கார்ந்து ‘நீத்துவது எப்படி?’ புத்தகம் படிப்பதைவிட கரையில் கால் நனைப்போம்.

உலகத் திரைப்பட சாம்ராஜ்ஜிங்களின் பார்வையை இந்தியாவின் பக்கம் திரும்பிய இந்த மகான் தன் 71வது வயதை எட்டுவதற்கு ஒன்பது நாட்கள் இருக்கும் முன்னரே 23 ஏப்ரல் 1992ல் காலமானார்.

நிழலுக்குள் நிஜத்தை நிரப்பிய இந்தக் கலைஞன் விட்டுச்சென்ற வெற்றிடம் என்றும் நிரப்பப்படாது. திரையுலக மாமேதை சத்யஜித் ரேயின் நூறாவது பிறந்த நாளை நினைவுகூரும் இவ்வேளையில் அவர் வாழ்ந்த சமகாலத்தில் நாமும் வாழ்ந்தோம் என்ற பெருமையுடன் அவர் படைப்புகளை நுகர்வோம்.








Comments

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்க :