பனிபடர்ந்த மலையின் மேலே

மேகங்கள் வாழும் சொர்க்கம் - 8
ரமணன்



மாநிலத் தலைநகரின் பிரதானச் சாலையான அது மிகப் பெரியதாக இல்லாவிட்டாலும் பளிச்சென்று படு சுத்தமாக இருக்கிறது. அந்தச் சாலையில் எந்த வாகனத்திற்கும் அனுமதியில்லாததால், ஹாரன் ஒலியே இல்லை. நடைபாதையில் செல்பவர்கள்கூட மெல்லப் பேசிக்கொள்வதனால் ஏதோ வெளிநாட்டின் நகர் ஒன்றிலிருக்கும் உணர் வைத் தோற்றுவிக்கிறது அந்த இந்திய நகரம். அந்தச் சாலையில் துப்பவோ, சுத்தமான சூழ்நிலையைப் பாதிக்கும் வகையில் ஏதாவது செய்தாலோ தண்டனை என அறிவிக்கப்பட்ட, நம் நாட்டின் முதல் தூய்மை பிரதேசம் காண்டாக் நகரம்.

8000 மீட்டர் உயரத்தில் இமயத்தின் மடியி லிருக்கும் மாநிலம் சிக்கிம். மூன்று அயல் நாடுகளின் எல்லையை மாநில எல்லையாகக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் குட்டி மாநிலத்தின் (மாநில பரப்பளவே 2740 சதுர கி.மீ.தான்) குட்டித் தலைநகர் காண்டாக். தலைநகரை

இணைக்கும் ரயில் பாதை கிடையாது. மாநிலத்தின் பிற பகுதிகளை இணைக்கும் சாலையும், பஸ் நிலையமும் நகருக்கு வெளியேதான். நகருக்குள் மாருதி வேன்கள் தான் டாக்ஸிகளாக அனுமதிக்கப்பட்டிருக் கின்றன.

பளிங்கு வெள்ளையாய் பனி மூடிய கஞ்சன் ஜிங்கா சிகரத்தின் பின்னணியில் பரவிக் கிடக்கும் பசுமையை ரசித்தபடி அந்த மலைநகரத்தில் இதமான குளிரில் நடப்பது சுகமாகவிருக்கிறது. வெள்ளை மாளிகையென அழைக்கப்படும் சட்டமன்றக் கட்டடத்தைத் தவிர சின்னச் சின்ன சத்தமில்லாத அரசாங்கக் கட்டடங்கள், ஆடம்பரமில்லாத கடைகள். மலைச்சரிவின் நடுவே ஒரு பெரிய கட்டடத்தினுள் அமைந்திருக்கும் அழகான ஆர்கிட் வகைப் பூக்களுக்காகவே (பல நாட்கள் வாடாமலிருக்கும் பூ வகை) நிறுவப்பட்டிருக் கும் தோட்டம். அருகிலேயே நகரைப் பெருமைப்படுத்திய ஒரு நேபாளக் கவிஞரின் சிலையுடன் அழகிய பூங்கா, மக்கள் மாலைப் பொழுதை நகர போலீஸ் பேண்டின் இசை யுடன் அனுபவிக்கக் கேலரிகள் அமைக்கப்பட்ட பெரிய

சதுக்கம். இப்படி எல்லா வற்றையும் நடந்தே நான்கு மணி நேரத்தில் சுற்றிப் பார்த்த பின் நாளை என்ன செய் யலாம் என்பதைப் பற்றி அந்தப் புத்தகக் கடையில் மேய்ந்து கொண் டிருந்தபோது நாம் பேசிக்கொண்டிருக் கிறோம்.

அதைக் கேட்ட அந்தக் கடையின் (100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறது.) இன்றைய தலைமுறை உரிமையாளர் ‘ரூம்டெக்’ என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மிகப் பெரிய புத்த மடத்தையும் அங்கு நடைபெறும் திருவிழாவையும் பற்றிச் சொல்லி மறுநாள் அதைப் பார்க்க ஏற்பாடு செய்து கொடுக்கிறார்.

மறுநாள் அழைத் துச் செல்ல வந்த டாக்ஸிக்காரர் திபெத்தியர். அந்த மாருதி வேனில் பெரிய அளவில் தலாய்லாமா படம், பிரார்த்தனை வாசகங்கள். இங்கு அனேகமாக எல்லாக் கடைகளிலுமே தலாய் லாமாவின் படங்கள். அவரைக் கடவுளாகவே மதித்து வழிபடுகிறார்கள். திபெத் ஒருநாள் சுதந்திர நாடாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையைக் கைவிடாதிருக்கிறார்கள். அதேபோல சீனக் கலாசாரத்தின் சாயல் பல இடங்களில் தெரி கிறது. டிரைவர் தனக்கு உள்ளூர் மொழி தவிர நேபாளி மட்டும்தான் தெரியும் என்பதால் நமக்கு உதவ ஆங்கிலம் தெரிந்த உதவியாளரை அழைத்து வந்திருந்தார்.

நகருக்கு 23 கி.மீ. வெளியே ஒரு மலைச் சரிவில், வனப்பகுதியில் அமைந்திருக்கும் உயிரியல் பூங்காவின் அருகிலிருக்கும் அந்தப் புத்த மடத்திற்குச் சென்ற மோசமான பாதை, நாம் இருப்பது இந்தியாதான், பார்க்கப்போவது ஒரு இந்தியக் கிராமத்தைத்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. போகும் வழியெல்லாம் பல வண்ணங்களில் கொடிகள். அவை

கட்சிக்கொடிகள் இல்லை, அத்துணையும் பிரார்த்தனைகளுக்காக என்பதையும், திருமணம், செல்வம், கல்வி, உடல்நலம் போன்ற ஒவ்வொன்றிருக்கும் ஒரு வண்ணக் கொடி நடுவார்கள் என்பதையும் கைடு மூலம் அறிகிறோம்.

“நீங்கள் பார்க்கப்போவது புத்த மதத் தினரின் மிக முக்கியமான இடம். புண்ணியம் செய்த புத்த மதத்தினருக்கே கிடைக்கும் அரிய வாய்ப்பு. பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் கடுந்தவம் செய்த அந்த மடத்தின் தலைவர் தேவதைகளின் ஆசியுடன் பெற்ற இறகு தொப்பி அங்கேயிருக்கிறது. அணிந்துகொண் டவர் எந்த இடத்திற்கும் பறக்கும் சக்தியைப் பெறுவார். மன்னரைவிட உயர்ந்த, மடத்தின் தலைவரான லாமா மட்டுமே அதை அணிய முடியும்.

இந்த மடத்தின் இன்றைய தலைவர் திறத்தி லிருக்கிறார். அவரோ அல்லது அவரது அடுத்த வாரிசோ வந்து அணிந்துகொள்வார் கள். “அங்குள்ள தர்ம சக்கரா புத்த மாடத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் கடும் பயிற்சிக் குப் பின்னர்தான் பிட்சுகளாக அறிவிக்கப்படு வார்கள்” என்ற அந்த உதவியாளரின் பில்டப் நம் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

ஒரு மலைப்பாதையின் அருகே இறக்கி விட்ட அவர், “இங்கிருந்து நடந்து செல்லுங் கள். நான் புத்த மடங்களுக்குள் வருவதில்லை” என்கிறார். மெல்ல நடக்கும் நாம் 10 நிமிடத் தில் மடத்தின் நுழைவாயிலைப் பார்க்கிறோம். கேரளக் கோயில்களின் முகப்பை நினைவு படுத்தும் பக்கங்களில் நீண்ட இரண்டு திண்ணைகளுக்கு நடுவே உயர்ந்து சீனப் பாணி வண்ண ஓவியங்களுடன் நிற்கும் திறந்த மரக்கதவுகள். நுழைந்தவுடன் சுவரையொட்டி நான்குபுறமும் மரக்கூரையுடனும் திண்ணை யுடனும் செல்லும் தாழ்வாரம். நடுவில் மிகப் பெரிய முற்றம். முற்றத்தின் நடுவே உச்சியில் விளக்குகளுடன் உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு கல் தூண்.

மறுகோடியில் திபெத்தியக் கட்டடக் கலை யில் எழுப்பப்பட்ட நான்கு அடுக்கு மண்டபம், அழுத்தமான ஆரஞ்சு, சிவப்பு, மஞ்சள் வண்ணத் துணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக் கிறது. தாழ்வாரத்தில் காத்திருக்கும் கூட்டத்தில் பல வெளிநாட்டவர்கள். சில டூரிஸ்ட்கள், உள்ளூர் மக்கள் பூஜை தொடங்கக் காத்திருக் கிறார்கள்.

“விஜய் படத்தின் குரூப் நடனக் காட்சிக் குப் போட்ட செட் மாதிரி இருக்கு. இந்தத் திறந்த வெளியில் என்ன பூஜை எப்போது செய்யப் போகிறார்களோ?” என்று நாம் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்ட அருகி லிருந்த வெளிநாட்டுக்காரர், “அப்படியெல் லாம் கமெண்ட் அடிக்காதீர்கள். இது உலகத் தைத் துர்தேவதைகளிடமிருந்து காப்பாற்ற அவர்கள் செய்யும் மிக முக்கிய பூஜை. குரு வின் அனுமதிக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். அனுமதி கிடைத்தவுடன் பூஜையைத் தொடங் குவார்கள்” என்கிறார்.

‘உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்ற தொனி தெரிந்த நம் பார்வையைப் புரிந்து கொண்டு, “நான் இரண்டு வருடங்களாக ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருப்பது இவர் களைப் பற்றித்தான்” என்று அடக்கத்துடன் சொன்ன அந்த அமெரிக்கரைக் கண்டு ஆச்சர் யப்பட்டு. மரியாதையுடன் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு அவர் அருகில் அமர்ந்துகொள் கிறோம்.

அமெரிக்காவில் அயவோ பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியரான எரி ரிச்சர்ட் புத்த மதத்தின் பிரிவுகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து எழுத வந்திருப் பவர் என அறிந்துகொள்கிறோம்.

புத்தர் நிர்வாணம் அடைந்த பின் 100 ஆண்டுகளில் அவரது சித்தாந்த விளக்கங்களில் ஏற்பட்ட மாறுபட்ட கருத்துகளினால் புத்த மதத்தில் 20க்கு மேற்பட்ட பிரிவுகள் தோன் றின. அவற்றில் 10க்கும் மேல் திபெத்தில் பிறந்தவை. அவற்றில் அழிந்துபோக இருக் கும் சிலவற்றில் ஒரு முக்கிய பிரிவு கார்க்யூப்பா பிரிவு புத்தமதம். மாந்திரீகம், தந்திரம், எந்திரம் போன்றவற்றைப் போற்று பவர்கள். உலகில் எதையும் மந்திரத்தால் சாதிக்கலாம் என நம்புபவர்கள்.

இதன் தலைமைப் பீடம் திபெத்தில் இருக் கிறது. சீன ராணுவம் அதை அழித்துவிடக் கூடும் எனக் கருதி அங்கிருந்து கொண்டுவந் திருக்கும் பல பூஜை முறைகள் மற்றும் தந்திர ரகசியங்களுடன் தலைமைப் பீடத்தின் அச்சு அசலான மாதிரியில் அன்றைய சிக்கிம் அரசரின் ஆசியுடன் இந்த மடத்தை இங்கு நிறுவியிருக்கிறார்கள். இது வெறும் மடம் மட்டுமில்லை, புத்தமதத்தின் தத்துவங்களைக் கற்பிக்கும் கல்விக்கூடம். குருகுலப் பாணி யைப் பின்பற்றி 11ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து பாடங்களை வாய்மொழியாகவே கற்பிக்கிறார் கள். அவசியமானபோது மடத்தின் தலைவர் லாமா வருவார் எனப் பல தகவல்களைப் பேராசிரியர் எரி தந்தபோது சந்தோஷமாகவும் வெட்கமாகவும் இருந்தது. சந்தோஷம், தெரிந்துகொண்ட பல விவரங்களுக்காக. வெட்கம், புத்தமதத்தை உலகிற்குத் தந்தவர்கள் நாம். ஆனால் அதன் பல விவரங் களை ஓர் அமெரிக்கர் மூலம் அறிந்துகொள்ள நேர்ந்ததற்காக.

திடுமென உரத்துச் சங்கு ஒலிக்கிறது. மஞ்சள் ஆடை அணிந்த ஒரு மூத்த பிட்சு கையில் கொண்டுவந்திருக்கும் நீரை முற்றம் முழுவதும் மந்திர உச்சாடனங்களுடன்

இரைக்கிறார். நடுவில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் மேடைக்கு மாலை அணிவிக்கிறார். சில விநாடிகளில் பிரதான மண்டபத்திலிருந்து முற்றத்திற்கு நீலப் பட்டாடை அணிந்த குழு ஓடிவந்து நடனத்தைத் தொடங்குகிறது.

“இவர்கள் புத்தப் பிட்சுகள். இது அவர்கள் வழிபாட்டு முறை. இந்த இசையும் நடனமும் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது” என்று விளக்குகிறார் எரி ரிச்சர்ட். குழுவில் சிலர் விதவிதமான முகமூடிகள் அணிந்திருக் கின்றனர். அவை துர்தேவதைகளாம். இசை யின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க அவர்களின் நடனம் உக்கிரமாகிறது. மண்டபத்திலிருந்து வினோதமான வடிவில் தங்க வண்ணத் தொப்பியும், சிவப்பு ஆடையும் அணிந்த பிட்சுகள் கைகளில் பலவிதமான

சரவிளக்குகளுடனும், சாம்பிராணி புகைக்கும் குப்பிகளுடனும் அவர்களில் சிலர் ஷெனாய் போன்ற கருவியை இசைத்தவண்ணம் ஊர்வல மாக வருகிறார்கள். அவர்களுக்குக் காவலாகப் பெரிய தடிகளுடன் புத்தப் பிட்சுகள்! ருத்திரத் தாண்டவம் ஆடும் துர்தேவதை களின் முன் கூடிநின்று மந்திர உச்சாடனம் செய்து பின் அவை ஒவ்வொன்றாக மயங்கி விழுகிறது. இசையின் வேகம் குறைகிறது. பிரார்த்தனைக்குப் பின்னர் புத்தப் பிட்சுகள் மண்டபத்தின் உள்ளே செல்கிறார்கள். இசை நிற்கிறது. முதலில் வந்த பிட்சு மீண்டும் வந்து நீர் தெளிக்கிறார். பூஜை முடிகிறது. தூண் உச்சியில் எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்கு, கீழே ஒரு கவணிலிருந்து லாகவமாக வீசப்படும் கவண் கல்லால் அணைக்கப்படுகிறது.

பிரதான மண்டபத்தினுள் நுழைந்ததும் நம்மைக் கவர்வது அழகான டிசைன்களுடன் தொங்கும் கண்ணைப் பறிக்கும் பல பட்டுத் திரைச்சீலைகள்தான். அந்த மடத்தின் கடந்த தலைமுறை மடத் தலைவர்களின் ஓவியங்கள் வண்ணக் கண்ணாடி விளக்குகள் என ஆடம்பரமாக இருக்கிறது. 1001 குட்டித் தங்கப் புத்தர்கள். நடுவில் பிரம்மாண்ட மாகப் புத்தரின் சன்னிதி, அருகில் பிரார்த்தனை சக்கரங்களை உருட்டிக் கொண்டு பிட்சுகள், இளம் மாணவர்கள்.

சுவர்களில் திபெத்திய எழுத்துகள். பறக்கும் தொப்பி பற்றி விசாரிக்கிறோம். அடுத்த அறையைக் காட்டுகிறார் ஒரு துறவி. உள்ளே, பட்டுத் துணியால் மூடப் பட்டிருக்கும் ஓர் அழகான மரப்பெட்டி,

“தொப்பியைப் பார்க்க முடியாதா?” என்ற நமது கேள்விக்கு, “எடுத்தவுடன் தலைவர் அணிந்துகொள்ள வேண்டிய அதை அவர் இல்லாதபோது எடுத்தால் பறந்து போய்விடும் என்பதால் திறப்பதில்லை” என்ற அந்த இளம் துறவியின் பதிலைக் கேட்டு நமக்குச் சிரிப்பு எழுகிறது. தெய்வச் சன்னிதானமாகப் போற்றப்படும் அந்த இடத்தின் சூழ்நிலை நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

மெல்ல இரவு பரவும் அந்தப் பொழுதில் காண்டாக் நகருக்குத் திரும்புகிறோம். பறக்கும் தொப்பி யைப் பார்க்க முடியாததைப் பற்றி அந்த கைடுவிடம் சொன்னபோது, “தொப்பி இருக் கும் விவரத்தைத்தான் சொன்னேனே தவிர பார்க்க முடியும் என்று சொல்லவில்லையே” என்ற அசத்தலான பதிலைச் சொன்னவர், “கவலைப்படாதீர்கள். இன்று இரவு கனவில் அதைப் பார்ப்பீர்கள்” என்றார்.

நம்புங்கள் அன்று கனவில் அந்தத் தொப்பி வந்தது.

(பயணம் தொடரும்)




Comments

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்க :