அருள்வாக்கு


மூளையும் இதயமும்
• ஜகத்குரு காஞ்சி மகா சுவாமிகள் -



‘உள்’ - ‘வெளி’ என்பதில் இரண்டு விதம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. ரூபத்தினால் வெளிப் பட ஒன்று இருக்கிறபோது அதனு டைய சாரமான பயன் பிரகாசிக்காம லிருக்கிறது. பிரகாசிக்காமலிருக் கிறது என்றால் ரகசியமாக ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். அதாவது வேதாந்த பரிபாஷைப்படி அது ‘பரோக்ஷ’ மாகத்தானிருக்கிறது. உள்ளே போ அதன் ரூபம் மறைந்து விடுகிறபோது அதன் சாரமான பிரயோஜனம் பிரகாசித்து ‘அபரோக்ஷ’மாகிறது.

ஒரு வஸ்து ஸ்தூலத்தில் தெரிந்துகொண்டிருந்தாலும் அதனால் கிடைக்கக்கூடிய சாரமான பிரயோஜனம் கிடைக்க வில்லை என்றால் அது இருந்தாலும் இல்லாத மாதிரிதான். அது ஸ்தூலமாகத் தெரியாவிட்டாலும் அதன் பிரயோஜனம் நன்றாக வெளிப்பட்டுத் தெரிகிறது என்றால் அப்போதுதான் அதற்குப் பொருள் உண்டு. வஸ்துவின் வெளிவேஷத் தைவிட அதன் உள் சாரம்தான் முக்கியம் என்பதை ஒப்புக் கொண்டோமானால் - இதை யாரும் ஒப்புக்கொள்ளாமலிருக்க முடியாது - அந்த சாரம் வெளியாகாத நிலையே நிஜத்தில் பரோக்ஷம்,சாரம் வெளியாகிப் பயன் தரும் போதே அபரோக்ஷம் என்று ஏற்பட்டுவிடும். அப்போது மூளை லெவலில் உபதேசம் நிற்கிறபோதுகூட அதன் சார அனுபவ இன்பம் கிட்டாததால் அது பரோக்ஷம்தான், உபதேசமும் போ, மூளை யும் போ தன்னையே மறந்த சமாதி நிலையில் உபதேச சாரம் வெளிப்பட்டு உயிரில் உறைவதுதான் அபரோக்ஷம் என்று ஏற்பட்டுவிடும். அபரோக்ஷம், பரோக்ஷம் என்ப வற்றை மாற்றி முரணாக வேடிக்கை பண்ணவில்லை; வாஸ்தவத்தைத்தான் உள்ளபடி சொல்லியிருக்கிறது என்று தெரியும்.

மூளைக்குத் தெரிகிறது வேறே; அதற்கும் ஆதாரமான உயிருக்குத் தெரிகிறது வேறே. கோட்டான் கண்ணுக்கு வஸ்துக்கள் ராத்திரியில்தான் தெரிகிறது. பகலில் அதற்கு எதுவும் தெரிவதில்லை. மனுஷக் கண்ணுக்குப் பகலில்தான் தெரிகிறது. ராத்திரியில் தெரிவதில்லை. மூளைக்கு அனுபவம் தெரிவதில்லை. அதற்குத் தர்க்கத்தையொட்டி விசாரிக்கிற அறிவு வாதம்தான் தெரியும். அனுபவம் தெரிகிற இருதயத்துக்கு அறிவு வாதம் தெரிவதில்லை. ஜீவனின் சாரசத்யமான உயிரைத்தான் இருதயம் என்பது.

ஆனாலும் இருதயம் லேசில் திறந்து கொள்வதில்லை. எதனாலோ மனுஷ்யர்களுக்கு மூளைப் பெருமையையே பெரிசாக வைத்திருக்கிறது. அதனால் எதுவுமே முதலில் புத்தியில், மூளையில் உறைத்தாக வேண்டியிருக்கிறது. இருதயமே அனுபவிக்க வேண்டிய ஆத்யாத்மிக விஷயங் களைக்கூட மூளை சரியாயிருக்குமா, இருக்காதா என்று எடை போட்டுப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறது. சரியாயிருப்பதாக அது முடிவு பண்ணினால் அதற்கப்புறமே, ‘இப்படி நாம் அறிவினால் முடிவு பண்ணினது போதாது. இதனால் அந்த விஷயத்தின் லட்சியமான பிரயோஜனம் நமக்குக் கிடைத்துவிடவில்லை. உதாரணமாக, ஆத்மா சச்சிதானந்த ஸ்வரூபமாகத்தான் இருக்கவேண்டு மென்று இத்தனை வேதாந்த புத்தகங்களைப் படித்து, குரு உபதேசங்கள் கேட்டு புத்தியினால் புரிந்துகொண்டபோதிலும் நமக்கு சத்தும் தெரியலை, சித்தும் தெரியலை, ஆனந்தமும் தெரியலை. அசடு மாதிரி துக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் கிடக்கிறோம். அதனால் புத்திக்குள் போனதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் அதை இருதயத்துக்குள் இறக்கிக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று நினைக்கிறோம். மூளைதான் பண்ணவேண்டியதையெல்லாம் பண்ணியும் சாரமான பிரயோஜனத்தை அடைய முடியாமல் களைத்து விழுந்த அப்புறம்தான் இருதயத்தைத் திறந்து கொள்ள வேண்டுமென்ற எண்ணம் பிறக்கிறது. இது மனுஷ்ய ஜீவனுக்குத் தன்னுடைய மூளை விசேஷத்தினால் உண்டான விபரீதமான பலன்! அவ்வளவாக புத்தி போதாமலிருக்கிற எளிய ஜீவன்களைவிட புத்திமான்களுக்குத்தான் இதன் கஷ்டம் ஜாஸ்தியாக ஏற்படுகிறது. அவர்கள் (எளிய ஜீவர்கள்) புத்தியால் குடையாமல், ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையின் பேரில் ஏற்றுக்கொண்டு விடுவார்கள். ‘புத்திசாலி’களான நாம்தான் திண்டாடுகிறோம். ஏதோ சில சமயத்தில் நமக்கும் ‘இதையெல்லாம் நம்முடைய மூளையால் எடைபோட்டுத் தீர்மானம் பண்ணிவிட முடியாது’ என்று தோன்றுகிறது. எல்லாம் நம்முடைய மூளையின் ஜூரிஸ்டிக் ஷனுக்குள் (ஆணையெல்லைக்குள்) வந்துவிட முடியுமா என்று தோன்றுகிறது.

Post Comment

Post Comment