அருள்வாக்கு

நதிகளும் கலாசாரமும்
• ஜகத்குரு காஞ்சி மகா சுவாமிகள்



நதிகளால்தான் ‘அக்ரிகல்சர்’ மட்டுமில் லாமல் மக்களின் ‘கல்ச்ச’ரும் உருவாகியிருக் கிறது. ஜீவநதிகள் அவை பாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டே இருப்பதில் அந்தப் பிராந்தியத் திலுள்ளவர்களுக்கு ஸம்ருத்தியாகப் பயிர்ச் செழிப்பு ஏற்பட்டு விடுகிறது. ஆஹாரத்தைப் பற்றிக் கவலையில்லை. நதி தீரம், தோப்பு, தென்னஞ்சோலை என்று பரந்த ஆகாசத்தின் கீழே வாழ்கிறபோது நிச்சிந்தையான மனஸில் உயர்ந்த எண்ணங்கள் உண்டாகி உயர்ந்த

கலாசாரங்களாக உருவெடுக்கின்றன.

உலகத்தில் எந்தப் பெரிய நாகரிகத்தைப் பார்த்தாலும் நதி சம்பந்தமுள்ளதாகவே இருக் கிறது. பழைய காலத்தில் இப்போது போல ஷிப்பிலும், குட்ஸிலும் தானியங்களை வரவழைத்துக்கொள்ள முடியாமலிருந்ததால் நதிப் பிரதேசங்களிலிருந்தவர்கள் தவிர மற்ற வற்றிலிருந்தவர்களுக்கு ‘அன்ன விசாரம் அதுவே விசாரம்’ என்றாகி அப்படிப்பட்டவர் கள் கலாசாரத்தில் அபிவிருத்தியடைய முடியாமலே இருந்திருக்கிறது.

எகிப்திலிருந்த புராதனமான பெரிய கலாசாரத்துக்கு ‘நைல்நதி நாகரிகம்’என்றே பெயர் சொல்கிறார்கள். மெஸபொடேமியாவில் இருந்த நாகரிகத்திற்கு யூஃப்ரடிஸ்-டைக்ரிஸ் என்ற நதிகளை வைத்தே பெயர் வைத்திருக்கிறது: ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் கலாசாரத்துக்கு அங்கே ஓடும் டைபரைப் பிணைத்துப் பெயர் கொடுத் திருக்கிறது. எத்தனையோ பெரிசான சீனாவிலும் ஆதி கலாசாரம் எது என்று பார்த்தால் அது யாங்ட்ஸி-கியாங் நதியை ஒட்டி எழுந்ததாகவே இருக்கும். நம் தேசத்திலும் சிந்து நதி நாகரிகம், கங்கை நதி நாகரிகம் என்றெல்லாம் ஆறுகளை வைத்தே உயர்ந்த கலாசாரம் உண்டாகியிருப்பதைக் காட்டுகிறார்கள். கீடிதிஞுணூ ங ச்டூடூஞுதூ இடிதிடிடூடிண்ச்ணாடிணிணண் என்றே பொதுவில் சொல்கிறார்கள்.அப்படி இந்தத் தமிழ் தேசத்தில் சோழ நாட்டுக்கு என்று ஏற்பட்டிருக்கிற அலாதியான, கீஞுஞூடிணஞுஞீ கல்சருக்குக் காரணமானவள் காவேரி.

காவேரியோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களாக மூன்று ரிஷிகள் இருக் கிறார்கள். முதலாவதாக அவளுடைய பிதாவான கவேர மகரிஷி. அவர் ராஜரிஷி. கவேர புத்ரி என்பதால்தான் அவளுக்குக் காவேரி என்றே பெயர். ’காவேரி’ என்பதைத் தமிழில் ‘காவிரி’ என்கிறார்கள். காக்கா விரித்ததால் காவிரி, பாயுமிடமெல்லாம் ‘கா’ என்னும் சோலைகளை விரித்துக் கொண்டே போவதால் ‘காவிரி’ என்றெல் லாம் விளக்கம் சொல்கிறார்கள். பிதா கவேரர் அவளை வீட்டைவிட்டு வெளிவராமல் கன்யகா தர்மப்படி காப்பாற்றி வந்தார்.

அடுத்த ஓகு அகஸ்திய மஹர்ஷி. இவர் காவேரியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு, ‘படிதாண்டாப் பத்தினி’ என்பதற்கு ஒரு படி மேலாக அவளைத் தம்முடைய கமண்டலுவை விட்டு வெளியே வர முடியாதபடி பிரேமையினால் அடைத்து வைத்திருந்தார். ஆனால் இவள் கொடகு, கன்னட தேசம், தமிழ் தேசம், மூன்றின் ஜனங்களுக்கும் தாயாக அவர்களுடைய உடம்புக்கும் உள்ளத்துக்கும் தன் தீர்த்தத்தையே க்ஷீரமாக ஊட்ட வேண்டுமென்பதுதான் ஈச்வர சங்கல்பம். அந்த சங்கல்பம் காரியமாகனுமென்றுதான் பிள்ளையார் வந்து கமண்டலுவைத் தட்டிவிட்டார். அப்படியும் அவள் ஏதோ சின்ன நதியாக ஓடி முடிந்துபோன போதுதான் சோழ ராஜா அவளை வழி திருப்பிவிட்டுக் கொடகிலிருந்து கர்நாடகம், அப்புறம் தமிழ் நாட்டில் முதலில் கொங்குநாடு (கோயம்புத்தூர், சேலம்) அப்புறம் சோணாடு (திருச்சி, தஞ்சாவூர்) என்று பாய வைத்தார்.

தஞ்சை ஜில்லாவுக்கு அவள் வந்த பின்னும் ஒரு கட்டத்தில் அவள் முடிந்து போகாமல் அவளை விஸ்தரித்துவிட வேண்டியிருந்தது; அப்படி விஸ்தாரமாக ஓடப் பண்ணினவர்தான் மூன்றாவது ஓகு. அவர்தான் ஏரண்டகர். முதல் இரண்டு ரிஷிகள் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணுக்கான தர்மப்படி கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த காவேரியை இவர்தான் தெவத் தன்மை பொருந்தின மாதா என்று புரிந்துகொண்டு அவள் அனுக்ரகம் இன்னும் பல ஊர்களுக்குக் கிடைக்கும்படியாக நீட்டிவிட்டார்.

அகஸ்தியரிடமிருந்து சோழ ராஜா வரம் பெற்றுக் காவேரியை நம் சீமைக்குக் கொண்டு வந்ததை ‘மணிமேகலை’யில் சொல்லியிருக்கிறது. அந்த ராஜாவின் பேர் காந்தமன் என்று அதில் வருகிறது:

செங்கதிர்ச் செல்வன் திருக்குலம் விளக்கும்

கஞ்ச வேட்கையில் காந்தமன் வேண்ட

அமர முனிவன் அகத்தியன் தனாது

கரகம் கவிழ்த்த காவிரிப் பாவை

செங்குணக் கொழுகிய சம்பாபதி அயல்

பொங்குநீர்ப் பரப்போடு பொருந்தித் தோன்ற.

சம்பாபதி என்பதுதான் காவேரிப் பூம்பட்டினம். காவேரி அங்கேதான் சமுத்திர ராஜனோடு சங்கமிக்கிறது என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். அதனாலேயே அதற்கு அப்படிப் (காவேரி பூம்பட்டினம் என்று) பெயர். காவேரி அங்கே வருவதற்கு முற்காலத்தில் அந்தச் சோழ ராஜதானிக்குச் சம்பாபதி என்றே பெயர். புகார் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. ‘பூம்புகார்’ என்று சிறப்பித்துச் சொல்வதுண்டு.

Comments

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்க :