அருள்வாக்கு


ஆசார்யருக்கு அருளியல்பு வேண்டும்
ஜகத்குரு காஞ்சி மகா சுவாமிகள் -



மூன்று லட்சணம் உள்ளவர்தான் ‘ஆசார் யர்’ என்று வைத்தார்கள். ஒன்று,

சாஸ்திர சித்தாந்தத்தை நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டிருக்கவேண்டும். இரண்டு, தெரிந்ததை வாழ்க்கையில் நடத்திக்காட்டும் ஆசார சம்பந்தராக இருக்கவேண்டும். மூன்று, இப்படித் தனக்குத் தெரிந்து, அனுஷ்டிக்கும் சாஸ்திரத்தைப் பிறருக்கும் (கற்றுக்கொடுத்து) அவர்களையும் ஆசார வாழ்க்கையில் நிலைநாட்ட வேண்டும். தெரிந்துகொண்டு மட்டுமிருப்பவர் ‘வித்வான்’. அவருக்கு ‘ஆசார்யர்’ என்ற ஏற்றம் கிடையாது. கற்றுக்கொடுக்காமல் தான் மட்டும் சாஸ்திரோத் தமா, அதன் தத்தவத்தை உணர்ந்து வாழ்பவரை ‘அனுஷ்டாதா’ என்றும், இன்னம் உயர்ந்தால் ‘அனுபவி’ என்றும்தான் சொல்வார்களே தவிர ‘ஆசார்யர்’ என்று சிறப்பிக்க மாட்டார்கள். வாழ்க்கையில் நடத்திக் காட்டாமல், தெரிந்ததைப் பிறருக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பவரை ‘பிரசாரகர்’ என்பதற்கு மேல் சொல்வதற்கில்லை. மூன்றும் சேர்ந்தாலே ‘ஆசார்ய’ பட்டம்.

‘கசடறக் கற்றபின்’ அதற்குத் தக்கபடி ஒருத்தன் வாழ்க்கை நடத்தவேண்டும் - ‘நிற்க அதற்குத் தக’ - என்று திருவள்ளுவர் சொன்னார். இப்படி, தான் கற்று, கற்ற வழி நிற்பதோடு பிறருக்கும் கற்பித்து, கற்பிப்பதோடு விடாமல் அவர்களும் கற்ற வழி நிற்க ‘ட்ரெயின்’ செகிறவன்தான் ஆசார்யன். அப்படி அநேகர் இருந்து வந்திருப்பதுதான் நமக்குப்

பெருமையிலெல்லாம் பெரிய பெருமை.

பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை என்று ரொம்பவும் பெரியவரான அந்த வள்ளுவரே

சொல்லிவிட்டார். அப்படிப்பட்ட பொருளைப் பொருட்டாக நினைக்காமல், ‘வித்யை வளரணும் என்பதற்காகவே பாடம் சொல்லிக் கொடு’ என்று இவனுக்கு விதி செது இவனைத் தியாக சிந்தை யில் நன்றாக ஊறப் போட்டார்கள். தியாக சிந்தை வந்து லோகோபகாரமாகவே நிஷ்காம்ய கர்மா ஒருத்தன் பண்ண ஆரம்பித்துவிட்டால் அப்புறம் அவனிடம் எல்லா ஆத்மா சம்பத்துகளும் ஒன்று பாக்கியில்லாமல் வந்துவிடும். ‘தியாகத்தினா லேயே பல பேர் அம்ருதத்வத்தை அடைந்திருக் கிறார்கள்’ என்று ச்ருதியே சொல்கிறது.

நிரம்ப கர்மானுஷ்டானங்களைப் பண்ணி அதனால் ஏற்படும் சித்த சுத்தியோடுகூட பொருள் பற்று இல்லாமல் நிஸ்ப்ருஹனாக ஒருத்தன் ஊரான் வீட்டுப் பசங்களைத் தன் பர்ணசாலை யிலேயே வைத்துக்கொண்டு சதா சர்வதா

வித்யாதானம் பண்ணி வந்ததனால்தான் அவன் உயர்ந்த ஆத்மா சம்பத்துக்களைப் பெற்றுத் தானாகவே நிரம்ப ரெஸ்பெக்ட் கம்மாண்ட் பண்ண முடிந்தது. விஷயம் நன்றாகத் தெரிந்த புத்திமான் என்பதற்காக மாத்திரம் ஒருத்தனை ‘தெவமா நினை, அவனிடமே சர்வ சங்க பரித்யாகம் பண்ணு’ என்றால் யார் கேட்பார்கள்? அவனிடம் தூமையான வாழ்க்கை, தியாக புத்தி, ஊரான் வீட்டுக் குழந்தைகளைத் தன் வயிற்றில் பிறந்த குழந்தைகளாக நினைத்துப் பராமரிக்கிற அருளியல்பு முதலானதுகளும் நம் தேசத்தில் இருந்ததால்தான் சிஷ்யர்கள் அவனை ஈஸ்வரனாக நினைத்து சரணாகதி செய முடிந்தது. இப்படி வேறெந்த நாட்டிலும் பார்க்க முடியாது.

வேதம் சொல்லிக்கொடுத்தவர்தானென்றில்லை, மற்ற செக்யூலர் சப்ஜெக்ட்கள் (உலகியல் படிப்புகள்) சொல்லிக் கொடுத்தவர்கள்கூட இப்படிப்பட்ட உத்தமமான யோக்யதாம்சங்களைப் பெற்றவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். ஆத்மானுபவம், திவ்யானுபவங்கள் வேண்டுமானால் அவர்களிடம் இல்லாதிருந்திருக்கலாம். ஆனால் மிகவும் உயர்ந்ததான மனுஷ்ய குணங்கள் அவர்களுக்கு இருந்திருக்கின்றன. பொதுவாக, இப்படியிருந்தால்தான் அவர்களிலேயே கோபிஷ்டராக, பக்ஷபாதமுள்ளவராகச் சில ஆசார்யர்கள் வந்தபோதுங்கூட இவர்களிடமும்

சரணாகதி பண்ணிவிட்டு பக்தி விசுவாசத்தோடு இவர்களுக்கு சேவகம் செயும் சிஷ்யர்கள் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். இல்லாவிட்டால் சண்டை போடச் சொல்லிக் கொடுக்கும் தனுர்வேத ஆசார்யராகவே இருந்த துரோணரிடம் ஏகலைவன் எப்படி சரணாகதி பண்ணியிருப்பான்? பரசுராமருக்கு எப்படி கர்ணன் அடிமை மாதிரிப் பணிவிடை பண்ணியிருப்பான்?

Post Comment

Post Comment